I planned this trip in a way that I would be in Kanchipuram for Maha Shivarathiri. It looks like I was not blessed, I ended up in the hospital room with my mother, helping her. I tried hard to stay up all night – but couldn’t do it beyond 2 PM. It was hard to be on a hospital room, lights turned off, nobody to talk to and stay up all night….I am glad I was able to help my mother – wish I were able to attend at least one abishekam in the temple Looks like my prayers aren’t enough….

Regarding devotees’ experiences, I am coming back home with lots of files…will start to publish once i am back to US. Life here during such short stays are very busy and unable control/manage the time – it manages me!

On the veda rakshana drive, all the cheques collected in India/US have been handed over to Shri Chandramouli – some more are still left. I will update you all in the next week with more details…

Looking forward to connecting with you all soon.

Take care,

Mahesh

He had been well aware of the forthcoming end for the last few days and has shared it with a few people close to him.  As many of us are aware, he has written a number of books (over 35) and articles on Satvik matters. His career as we knew it, started with Jaya Jaya Shankara in 1962, which was published as a serial in the weekly, Kalki and was then published as a book. Over 10 in years in Kalki, and over another 25 years as a freelancer, he has written a number of books and articles touching on the life and words of Shri Kanchi Maha Periyava, as also Shri Satya Sai Baba, Shri ramakrishna Paramahamsa, Swami Vivekanada, Sharadamani and Bhakta Meerabai.

He was gifted in the area of music as well and some of his kritis and bhajans have been rendered by reknowned karnatak musicians. Shri Ganapathi never coveted any fame nor material possessions. A number of us have known him to never touch money and have watched his needs and legal obligations being miraculously met over and over for a number of years, long before he had acquired any name recognition.

In today’s world, we’ve completely forgotten the foundation – temptations, our lifestyle etc has pushed us to eating outside a mandatory thing….By reading this, one can realize why “aathu saapadu” is critically important for spiritual progress.

ராஜா ஒர்த்தன் இருந்தான். அவனுக்கு ஒரு குரு. அவர் பெரிய மஹான். அடிக்கடி அரண்மனைக்குப் போயி அவனுக்கு நல்ல உபதேசங்களைப் பண்ணிட்டு வருவார். அந்தமாதிரி ஒருநாள், காலம்பற போனவர், ரொம்ப நேரமா அநேக விஷயங்களைப் பேசிண்டே இருந்தாரா!…….மத்யான்னம் வந்துடுத்து. ராஜா சொன்னான் ” இங்கியே பிக்ஷை பண்ணிட்டு போகணும். ஆசார நியமத்தோட, ஒங்களுக்குன்னு தனியா சமைச்சுப் போட ஏற்பாடு பண்றேன்..”ன்னு ரொம்ப கெஞ்சினான். மறுக்க முடியாம ஒத்துண்டார். நன்னா ஸம்ருத்தியா போஜனம் ஆச்சு! பஞ்சபக்ஷ்ய போஜனம் பண்ணினதால அரண்மணைலேயே கொஞ்சம் ஸ்ரமப் பரிஹாரம் பண்ணிண்டார். எங்க? ராஜாவோட ‘ரூம்’ லேயே படுத்துண்டார். படுத்துண்டு இருக்கறச்சே, அங்க ஒரு சுவர்ல தொங்கிண்டு இருந்த ஒரு முத்து ஹாரம் அவர் கண்ணுல பட்டுது. அது ரொம்ப ஒஸ்தியான முத்து! சாக்ஷாத் ராஜாவோடது!

நல்ல வைராகியான குருவுக்கு அன்னிக்கு என்னவோ அந்த முக்தாஹாரத்தை பாத்ததும், அதை எடுத்துக்கணும்…ன்னு ஒரு எண்ணம் ரொம்ப ‘ஸ்ட்ராங்’ ஆ உண்டாச்சு! பக்கத்ல யாருமே இல்லாததால, சட்னு அதை எடுத்து வஸ்த்ரத்துக்குள்ள ஒளிச்சு வெச்சுண்டுட்டார். சாதாரண மனுஷா பண்ணினாலே, திருட்டு..ங்கறது மஹாபாவம், தப்பு! இவரோ, பெரிய மஹானா, ராஜகுருவா இருக்கப்பட்டவர், கொஞ்சங்கூட மனஸை உறுத்தாம, இப்பிடி பண்ணிப்டு, தாம்பாட்டுக்கு ஆஸ்ரமத்துக்கு போய்ட்டார்! சித்தே நாழி ஆனப்புறம், ஹாரம் திருட்டுப் போன சமாச்சாரம் அரண்மனைல தெரிஞ்சுது. ஒர்த்தரையும் விடலை. எல்லாரையும் ‘செக்’ பண்ணியாச்சு. ஆனா, வாஸ்த்தவத்ல அதுக்கு காரணமான குருவை மட்டும் யாருமே கொஞ்சங்கூட சந்தேஹப்படலை. ஏன்னா………..அவர் அன்னிவரைக்கும் அவ்வளவு ஸுத்தரா இருந்தவர்!

“பழி ஓரிடம், பண்டம் ஓரிடம்”…ன்னு யார் யாரையோ பிடிச்சு, மரியாதைப்பட்டவாளை வாயால கேட்டு, ஆள் படைகளை அடிச்சு, ஒதைச்சு “enquiry “, “investigation ” அது இதுன்னு நடத்தினா! தடயம் ஒண்ணும் கெடைக்கலை. இப்டியே ஒரு நாள் முழுக்கப் போச்சு! அன்னிக்கு ராத்ரி, “குத்தமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுத்ததால” இல்லே; மத்யான்னம் பண்ணினது போறாதுன்னு, ராத்ரியும் ஏதோ கன்னா பின்னா…ன்னு எண்ணம்! அது வேணும் இது வேணும்…ங்கற ஆசைனால தூக்கமே வரலை அந்த குருவுக்கு. ஸம்ருத்தியா சாப்டுட்டு ராப்பூரா தூங்காததால, ஒரே அஜீர்ணம்! மறுநாள், முழிச்சுக்கறச்சேயே வயத்ல ‘கடமுடா’ பண்ண ஆரம்பிச்சுது. பேதி பிடிச்சுண்டது.

அஞ்சாறு தடவை போய் போய் ரொம்ப பலஹீனமா ஆய்ட்டார்! ஒடம்பு இப்பிடி ஆயாஸப்பட்டாக்கூட பேதியானதுலேர்ந்து அவர் மனஸ்ல ஒரு தெளிர்ச்சி உண்டாச்சு. இதுக்கு மேல ‘போறதுக்கு’ ஒண்ணும் இல்லேங்கற மாதிரி ஒடம்பு கிழிஞ்ச நாரா ஓஞ்சு போன ஸ்திதில………..அவரோட வழக்கமான ஒசந்த மனஸ் அவருக்கு வந்துடுத்து! அந்த பட்டபடைக்கற வெய்யில்ல, ஒடம்பு அசதியக்கூட பாக்காம, ஓடினார் முத்து மாலையைத் தூக்கிண்டு ராஜாகிட்ட! அவன்கிட்ட சொன்னார்……

“என்ன காரணமோ தெரியலை…….நேத்தி மத்யானத்துலேர்ந்து என் புத்தி கெட்டுப் போயி, அந்த கெட்ட ஆவேசத்ல, நான்தான் அந்த மஹா பாபத்தை பண்ணிட்டேன்! நிர்தோஷமான மிச்ச எல்லாரையும் சிக்ஷை பண்ணின பாபத்துக்கு நான் காரணமாயிட்டேன். எல்லாத்தையும் சேத்து வெச்சு, நேக்கு தண்டனை குடு!” ன்னு ரொம்ப பொலம்பினார். ராஜாவோ நம்ப மாட்டேங்கறான்! “நீங்க சொன்னது ஒரு நாளும் நடந்திருக்காது. நெஜத்திருடன் பயந்து போய் காப்பாத்தச் சொல்லி ஒங்க கால்ல விழுந்திருப்பான்…..ஒங்களோட பரம தயாள குணத்தால, நீங்களே குத்தத்தைப் பண்ணின மாதிரி சொல்றேள்…”ன்னு சொல்லிட்டான். ஆனா, குரு ரொம்ப கெஞ்சி கெஞ்சி தன்னை நம்பும்படி சொன்னார். அவனோ பாதி மனசோட, “நீங்க சொல்றது நெஜந்தான்…ன்னு ஒத்துண்டாலும், நிச்சயமா இதுக்கு ஏதோ அடிப்படைல காரணம் இருக்கணும். “circumstance ,motive பாத்துதானே sentence பண்ணனும்னு law வே இருக்கோல்லியோ?” ன்னு விஜாரிச்சான்.

கடைசில குரு சொன்னார்… “வழக்கத்துக்கு மாறா நேத்திக்கு நான் அரண்மனைல சாப்டதால, அன்ன தோஷம் உண்டாகி, அது த்வாரா……….குண தோஷம் உண்டாகியிருக்கு. ராத்ரிகூட மனஸ் கெட்டே இருந்தது. வயறு கெட்டு “அதிஸாரம்” உண்டானதால, புத்தில தெளிவு உண்டாச்சு………அதுனால, நேத்து பக்வம் பண்ணின அன்னம் எங்கேர்ந்து வந்துதுன்னு விஜாரி” ன்னு ராஜாகிட்ட சொன்னார்.

அன்னத்துல கார்போஹைட்ரேட், வைட்டமின் மட்டும் இல்லே! அதை சமைச்சவர், காய்கறிகளை தானமாவோ, வெலைக்கோ குடுத்தவர், அதை பயிர் பண்ணினவர்…ன்னு ஒரு மொழநீள லிஸ்ட்டுக்கு, சம்பந்தபட்டவா எல்லாரோட குணதோஷங்களும் அந்த அன்னத்ல ‘டெபாசிட்’ ஆகி சாப்டறவா உள்ளே போறது.

ராஜா ஒடனே உக்ராண மணியக்காரன்கிட்ட முந்தின நாள் குருவுக்கு சமைச்ச அன்னம் எங்கேர்ந்து வந்துது?ன்னு விஜாரிச்சான். அவனும் விசாரணை பண்ணிட்டு சொன்னான்…….”கொஞ்சநாளைக்கு முன்னால, கடைத்தெருவுல இருக்கற மளிகைக் கடைல ரொம்ப ஒசந்ததான ஸன்ன சம்பா அரிசி மூட்டைகளை ஒரு திருடன் திருடி முதுகுல தூக்கிண்டு போறச்சே, ராஜசேவகாள்கிட்ட பிடிபட்டான். அவங்கிட்ட இருந்த மூட்டையை அரண்மனைல வெச்சிருந்தா. மளிகைக் கடைக்காரா யாருமே அரிசி மூட்டையை ‘டிமாண்ட்’ பண்ணிண்டு வராததால, அது அரசாங்கத்துக்கு சொந்தம். நேத்திக்குத்தான் குருவுக்காக, அந்த ஒசந்த அரிசியை சமைச்சோம்”. குருவுக்கு எல்லாம் புரிஞ்சு போச்சு.

“பாத்தியா? அதுனாலதான் ராஜாவோட அன்னம் கூடாது…ன்னு சாஸ்திரம் சொல்றது. கொஞ்சநேரம் திருடனோட முதுகுல ஒக்காந்திருந்த அரிசி மூட்டை எனக்குள்ள போய் என்னை திருட வெச்சுடுத்தே! எப்படி ஒர்த்தன் ஒடம்புல இருக்கற வ்யாதி அணுக்கள் இன்னோர்த்தன் ஒடம்புக்குள் தொத்திகறதோ……..அதே மாதிரி, கெட்ட எண்ணங்களோட பண்ற கார்யங்கள்ள, அதை பண்ணினவனோட மானஸீக அணுக்கள் ஒட்டிண்டு இருக்கும். அந்த திருடனோட திருட்டு குண பரமாணுக்கள் எனக்குள்ள போனதோட ‘ரிசல்ட்’டை பாத்தியா?” ன்னு கேட்டார்.

அதுனாலதான் கண்ட எடத்ல கண்டவா கையால சமைச்சு சாப்டரதால நம்ம மனஸ் கெட்டுப் போக ரொம்ப ஹேதுவாயிருக்கு. ஆத்துலேயே சமைச்சாலும், அன்னதோஷம் போறதுக்குத்தான், என்ன சமைக்கறோமோ அதை பகவானுக்கு நைவேத்யம் பண்ணிட்டா, அதுல இருக்கற கொஞ்சநஞ்ச தோஷமும் போய்டும். மனஸும் கெடாது. சரீரமும் கெடாது”.

Thanks for your patience.

Mahesh

I finally collected all cheques from Smt Baghirathi in Chennai and they will be handed over to Sri Chandramouli on 19th and subsequently debited as he is not in town. Cheques from India are roughly at 60K and cheques from US are roughly at 1 Lakhs. I might get some more cheques in these two locations in the future also, which will be deposited as Phase II.

Once I meet Sri Chandramouli here, I will post more on the patasala that are in our list for support etc.

Thanks

Mahesh

Just got back from south temple run….pretty tiring but extraordinarily a divine trip…..want to write a lot, but wtill do it in pieces….

During this trip, visited 4 patasalas and each one is so unique in their own ways- here are the background::

1.       The one in Sirugumani  has photos of the last day of Soma Yagam – this vaathiyar  does not even go for vaidheekam – just like the good very old days. I was blessed to attend the concluding day of “soma yagam”, a very rare event…in today’s world, there are hardly anyone who is qualified to do such events….I also did Cauvery snanam with great pundits

2.       The one in Togur – Sri Vaishnava Vathiyar – story is most amazing – they are one of the last Jaimini Sama Saakai patasalai. He also does not even go for vaidheekam.  The story about the origins /resurrection of this patasalai reflects another divine  manifestation of Veda Samrakshanam by — who else — Sri Maha Periyava.  There was NO ONE else who knew this particular (Jaimini) saakai of Sama Vedam, but one (Thenkalai)  Sri Vaishanavar.  And he was in loukeekam in Sri Rangam – Sri Maha Periyava tried several times to get him to teach his knowledge to others.  Finally, very reluctantly he agreed – but his boss in the loukeekam job would not allow him to quit the job. So, ksaakshaath Sri Ranganatha Perumal of Sri Rangam Himself appeared in the dream of the boss and asked him to relieve his employee, so the latter could start this Jaimini Sama Veda Patasala.

3.       Ilayathankudi Patasalai is nicely situated, sandwiched between two Shiva Temples and is also the Athishtanam of a Guru in Sri Kanchi Guru Parampara.

4.       Thiruvidaimaruthur Patasalai pictures includes ones which signify Lord Mahalingaswamy Himself confirming to Sri Adi Shankarar that only Advaitham is satyam. I did my Nithya puja here and the kids there helped me a lot….you can’t find a better place to do this…

https://picasaweb.google.com/mk.netid/IlayathangudiPatasala?authuser=0&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/ThogurPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJfphIHdjr6-tQE&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/ThiruvidaimaruthurPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJuNiom2gZvMmgE&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/SirugumaniPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCM-L6fjgzYuHKw&feat=directlink

I also met some of the readers from this group and talked to few, planning to meet some more…..it is very heart-filling to meet andtalks to these great folks……I definitely have to write about them as well….Will do it later….

Jaya jaya shankara hara hara shankara

காமகோடி பீடம் ஸர்வக்ஞ பீடம் என்ப்படும்.இதன் பொருள்எல்லாம் தெரிந்தவர் என்பது. ஐந்து ஆண்டுகள் வேத,வேதாந்தம் முதல் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அனைத்தையும் நம் ஆச்சார்யர் கற்றறிந்தார்.திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள மகேந்திரமங்கலம் என்ற இடத்தில் பெரியவாளுக்கு படிப்பு தொடர்ந்தது.இறைவனே இறங்கி வந்திருக்கிறார் என்ற உண்மை தெரிந்தவர்களுக்கு பெரியவா படித்துத்தான் எதையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா என்று கேள்வி எழுவது நியாயமே. உலக மரியாதையை ஒட்டித்தான் அவர் இந்த ஏற்பாட்டுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், படித்த முறையில் அவர் தன்னை மறைக்க முடியாமல் வெளிப்படுத்திய சம்பவங்கள் உண்டு. இவருக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்கள் அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரிய மேதைகள்.

அவர்கள் மற்ற இடங்களிலிருந்து கும்பகோணத்திலும் மகேந்திரமங்கலத்திலும் பெரியவாளுக்குப் பாடம் சொல்லித்
தருவதற்கென்றே வந்து தங்கினார்கள். ஒருநாள் வழக்கம்போல் மடத்துக்குப் பின்னால் இருந்த தோட்டத்தில் கொட்டகை அமைத்து அதில் காவேரி மணலைப் பரப்பிய இடத்தில் {வேறு சாதனங்கள் இல்லாத காலம்] பாடம் தொடங்கியது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால்,சொல்லித்தர வந்த குரு, சீடரான பெரியவாளை நமஸ்கரித்துவிட்டுத்தான் பாடம் தொடங்குவார்.[தலை கீழ்ப் பாடம்] ஏனென்றால் கற்றுக் கொள்பவர் ஜகத்குரு ஆயிற்றே!

ஒருநாள் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது சீடர் மணலை அளைந்து கொண்டேயிருப்பதை குரு பார்த்தார்.எதுவும்
சொல்லாமல் தொடர்ந்து பாடத்தை எடுத்து முடித்தார். மறுநாளும் அப்படியே நடக்கவே குரு பாடத்தை பாதியிலேயே
நிறுத்திவிட்டு எழுந்து, “நான் ஊருக்குப் போகிறேன்” என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.சீடருக்கு ஒன்றும்
புரியவில்லை. “பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கிறதே….” என்று நயமாகச் சொல்லிப் பார்த்தார். என்ன பிரச்னை என்பதை
எப்படிக் கேட்பது? குருவே சொன்னார், “இப்போது படிப்பது சாதரணப் படிப்பு அல்ல. மனம்,புத்தி முழுவதையும்
ஒருமுகப்படுத்த வேண்டிய படிப்பு. கவனம் எங்கேயும் திசை திரும்பக்கூடாது.”

ஆத்மார்த்தமாகப் பாடம் நடத்துகிற அந்த குரு முதல் நாள் தன் சீடர், தான் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்கவில்லை என்ற
மனத்தாங்கலுடன் இருந்தார். பதினைந்து வயதான சீடர் பாடம் நடக்கையில் மணலில் விரலை அளைந்து விளையாடிக்
கொண்டிருந்தது, அவருக்குப் பொறுக்கவில்லை.ஆனால், கண்டிக்கவும் முடியவில்லை.அந்த சீடர் ஜகத்குரு ஆயிற்றே!
என்ன செய்வது? “பாடம் கேட்கப் பிடிக்காதவருக்காக நான் ஏன் சிரமப்பட்டு ஊரைவிட்டு ஊர்வந்து காத்துக் கொண்டிருக்க
வேண்டும்?” என்று தொன்றிவிட்டது.அதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட பெரியவா அடக்கமாக,”கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள்; நான் நேற்று மணலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது உண்மைதான், என்றாலும் நீங்கள் சொன்னதில்தான் என் முழு கவனமும் இருந்தது” என்று சமாதானப்படுத்த முயன்றார். குருவின் கோபம் குறையவேயில்லை. இதை எப்படி நம்புவது என்றும் புரியவில்லை.

அதையும் தெரிந்து கொண்ட பெரியவா, “நான் சொன்னதில் நம்பிக்கையில்லை என்றால் சோதித்துப் ருங்களேன்…”என்று
கேட்டுக்கொண்டார். அதன்படியே முதல் நாள் நடந்த பாடத்தில் சில கடினமான கேள்விகளை குரு எழுப்பினார்.அவர் முடிக்குமுன் பதில் பிரமாதாமாக பெரியவாளின் வாயிலிருந்து வந்தது.அவர் கேட்டதற்கு மட்டுமில்லாமல் அதற்கு முன்னால் நடந்த செய்திகளையும், பின்னால் வரப்போகிற செய்திகளையும் கூடப் பொழிந்து தள்ளினார். இதைக் கேட்ட குரு ஸதம்பித்துப் போனார். ”மன்னிக்க வேண்டும்..மன்னிக்க வேண்டும்!” என்று மனமுருகிக் கண்ணீர் விட்டார். நெடுஞ்சாண் கிடையாய்க் காலில் விழுந்தார். ”எனக்கு உத்தரவு தரணும்:நான் ஊருக்குப் போகிறேன்!” என்றார்.

“மறுபடியும் புதிராக இருக்கிறதே!” என்று பெரியவா திகைத்தார். ”முதலில் நான் படிப்பில் கவனம் செலுத்தவில்லை என்று கோபித்துக் கொண்டு புறப்பட்டது நியாயம்.இப்போது நான் எல்லாம் சரியாகச் சொல்லியும் ஏன் கிளம்புகிறார்?” என்று
நினைத்த பெரியவா கேட்டே விடுகிறார். “நான் சரியாகப் பதில் சொல்லிவிட்டேன் போல் இருக்கே…” என்று தயங்கியபடி பேசினார். உடனே குரு, “நீங்கள் அருமையாகப் பதில் சொன்னீர்கள். உங்களமிடமிருந்து நான்தான் நிறையத் தெரிந்து கொள்ளணும். தண்ணீர் கீழேயிருந்து மேலே பாயும் அதிசயத்தை நான் பார்த்தேன். இனி எனக்கு இங்கு வேலையே இல்லை!உத்தரவு கொடுங்கள்!” என்றார்.

எட்டு வயதில் நாலு வேதத்தையும் படித்து,12 வயதில் கற்க வேண்டிய அனைத்தையும் கற்றுவிட்டவர் ஆதிசங்கரர். அவரது மறு அவதாரம்தானே பெரியவா! இருவரும் எல்லாவற்றிலும் கரை கண்டிருப்பதில் எந்த அதிசயமும் இல்லை!.

[எஸ்.கணேச சர்மா எழுதிய ஒரு புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு பகுதி டைப் அடிக்கப்பட்டது]

HMV Company had once published a pamphlet giving the history of gramophone record. Gramophone was invented by Thomas Alva Edison in the 19th century. Edison, who had invented many other gadgets like electric
light and the motion picture camera, had become a legend even in his own time.

When He invented the gramophone record, which could record human voice for posterity, he wanted to record the voice of an eminent scholar on his first piece. For that he chose Prof. Max Muller of Germany, another great personality of the 19th century. He wrote to Max Muller saying, “I want to meet you and record your voice. When should I come?” Max Muller who had great respect for Edison asked him to come on a suitable time when most of the scholars of the Europe would be gathering in England.

Accordingly, Edison took a ship and went to England. He was introduced to the audience. All cheered Edison’s presence. Later at the request of Edison, Max Muller came on the stage and spoke in front of the instrument. Then Edison went back to his laboratory and by afternoon came back with a disc. He played the gramophone disc from his instrument. The audience was thrilled to hear the voice of Max Muller from the instrument. They were glad that voices of great persons like Max Muller could be stored for the benefit of posterity.

After several rounds of applause and congratulations to Thomas Alva Edison, Max Muller came to the stage and addressed the scholars and asked them, “You heard my original voice in the morning. Then you heard the same voice coming out from this instrument in the afternoon. Did you understand what I said in the morning or what
you heard this afternoon?”

The audience fell silent because they could not understand the language in which Max Muller had spoken. It was `Greek and Latin’ to them as they say. But had it been Greek or Latin, they would have definitely understood because they were from various parts of Europe. It was in a language which the European scholars had never heard.

Max Muller then explained what he had spoken. He said that the language he spoke was Sanskrit and it was the first sloka of Rig Veda, which says “Agni Meele Purohitam.” This was the first recorded public version
on the gramophone plate.

Why did Max Muller choose this? Addressing the audience he said, “Vedas are the oldest text of the human race. And Agni Meele Purohitam is the first verse of Rig Veda. In the most primordial time, when the people
did not know how even to cover their bodies and lived by hunting and housed in caves, Indians had attained high civilization and they gave the world universal philosophies in the form of the Vedas.” Such is the illustrious legacy of our country!

When “Agni Meele Purohitam” was replayed the entire audience stood up in silence as a mark of respect for the ancient Hindu sages.

This verse means:

“Oh Agni, You who gleam in the darkness, To You we come day by day, with devotion and bearing homage. So be of easy access to us, Agni, as a father to his son, abide with us for our well being.”

Don’t miss the Ghana parayanam on 7th – it will be great to feel the vibration from all ganapadigals!!

Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara