What is the order of abhishekam for Lord Shiva?

This has been a challenge for me for a long time to understand the prescribed way to do abhishekam for Lord Shiva. I used to watch how things are done in temple. However, temple follows agama – at home, we can’t obviously follow agama and we can follow what veda says. Here is what the sloka says. During my visit, I had an opportunity to visit Brahmasri Mani Ganapadigal in W.Mambalam.  I asked him this question and he spontaneously answered me with this sloka and a text book copy (probably he knew that I wouldn’t understand sanskrit!).

Here is both for you….Hope this helps ….

I shot this with my iPad 2 – not sure why the video isn’t coming in full screen – still trying to understand this…..

View this document on Scribd

அன்னை பார்வதியின் அவதாரமே அண்ணல் ராமன்!

 

“”ராமாயணம் நம் எல்லாருக்கும் தெரிந்த கதைதான். ஆனால் அந்த தெரிந்த கதையையே உங்களுக்குத் தெரியாத மாதிரி சொல்கிறேன். வால்மீகி, கம்பர், துளசிதாசர் எழுதியவை தவிர, ஆனந்த ராமாயணம், அற்புத ராமாயணம், துர் வாச ராமாயணம் என்றெல்லாம் பல ராமாய ணங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஏதோ ஒன்றில் இந்த வித்தியாசமான விஷயம் இருக்கிறது.

அம்பாள்தான் ஸ்ரீராமனாக அவதரித்தாள் என்பது கதை. ஈஸ்வரனே சீதையாக உடன் வந்தார். ஸ்ரீராமன் நல்ல பச்சை நிறம்! “மரகத மணி வர்ணன்’ என்பார்கள். அம்பிகையை “மாதா மரகத சியாமா’ என்கிறார் காளிதாசர். முத்து சுவாமி தீட்சிதரும் “மரகத் சாயே’ என்று மீனாட்சியைப் பாடுகிறார். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரத்தைத் தாண்டி மூலகாரணமாக இருக் கிறபோது பராசக்தி செக்கச் செவேல் என்று இருந்த போதிலும், மும்மூர்த்திகளில் ஒருவருக்குப் பத்தினியாக பார்வதியாகி இருக்கிறபோது பச்சை நிறமாகத்தான் இருக்கிறாள். இவள்தான் ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தியாக வந்தாள்.

ஸ்ரீராமன் சீதையை விட்டு காட்டுக்குப் போவது என்று தீர்மானம் பண்ணி விடுகிறார். அப்போது தேவிக்கு உணர்ச்சி பீறிட்டுக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது! “காட்டிலே துஷ்டர் பயம், மிருக பயம் இருக்கிறது என்பதற்காக மனைவியை அழைத்துப் போக மறுக்கிறாரே… இவரும் ஓர் ஆண் பிள்ளையா’ என்று அவளுக்கு மகா கோபம் வர, அந்த வேகத்தில் ஓர் உண்மையைச் சொல்லி விடுகிறாள். “உம்மை மாப்பிள்ளையாக வரித்த என் பிதா ஜனகர், நீர் ஆண் வேடத்தில் வந்திருக்கிற ஒரு பெண் (ஸ்திரியம் புருஷ விக்ரஹம்) என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் போனாரே’ என்று ராமரைப் பார்த்துச் சண்டை போடுகிறாள் சீதாதேவி. இது சாக்ஷாத் வால்மீகி ராமாயண வசனம்.

ஸ்ரீராமனுக்கு அவர் அம்பாள்தான் என்பதை இப்படி சூட்சுமமாக ஞாபகப்படுத்தி விட்டாள் சீதை. உடனே அவருக்கு அவதாரக் காரியம் நினைவுக்கு வந்தது. அதற்கு அனுகூலமாகவே விளையாட்டு நடப்பதற்காக சீதையை அழைத்துக் கொண்டு காட்டுக்குப் போனார்.

ராமரால் சம்ஹரிக்கப்பட வேண்டிய இராவணனோ பெரிய சிவ பக்தன். ஆதியில் அவனுக்கு சிவனையே கைலாசத்திலிருந்து இலங்கைக்குக் கொண்டு வந்து அசோகவனத் தில் வைத்துப் பூஜை செய்ய வேண்டும் என்று ஆசை. அதற்காகத்தான் கைலாசத்தைப் பெயர்த் துப் பார்த்தான். அப்போது அம்பிகை பயந்து ஈசுவரனைக் கட்டிக்கொள்ள, அவர் விரல் நுனியால் மலையை அழுத்தி விட்டார். தப்பினோம் பிழைத்தோம் என்று இராவணன் இலங்கைக்கு ஓடி வந்துவிட்டான். மகா சிவபக்தனாகையால் அவனுக்குத் தன்னுடைய ஈசுவரன்தான் சீதையாக வந்திருக்கிறார் என்று தெரிந்து விட்டதாம். முன்பு அம்பாளால்தான் தன் காரியம் கெட்டுப் போச்சு என்கிற கோபத் தினால், இப்போது அவள் தலையீடு இருக்கக் கூடாது என்றே ராமரை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, சீதையைத் தூக்கி வந்து அசோகவனத்தில் வைத்தானாம். ஆனாலும் ராட்சச அறிவானதாலும் அம்மையப்பனான ஜோடியில், ஒன்றை விட்டு ஒன்றை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டதாலும் இராவணனுடைய அன்பு விகாரப் பட்டுக் காமமாயிற்று. இருந்தாலும் சிவபக்தியினால் இவனுக்கு அவதார ரகசியம் அவ்வப்போது கொஞ்சம் தெரிந்தது.

ஆஞ்சனேயரைப் பார்த்தவுடனே இராவ ணன், “இவர் யார்? நந்தியெம் பெருமானா?’ என்று நினைக்கிறான். “கிமேஷ பகவான் நந்தி’ என்பது வால்மீகி ராமாயண வசனம். சீதாராமர் களின் பரமதாசனாக இருக்கப்பட்ட அனுமா ரைப் பார்த்ததும், கைலாயத்தில் சுவாமிக்கும் அம்பாளுக்கும் தாசனாக இருக்கிற நந்திதான் அவர் என்பது புரிந்ததுபோல இராவணன் பேசுகிறான்.

அம்பாளே நாராயணன் என்பதற்காக இந்தக் கதை எல்லாம் சொல்கிறேன். இரண்டும் ஒன்றாக இருக்கட்டும். ஆனால் நாராயணன் என்கிற புருஷ ரூபம், அம்பாளின் ஸ்திரி ரூபம் இரண்டும் நன்றாக இருக்கின்றனவே… இரண் டையும் வைத்துக் கொள்ளலாமே என்று தோன்றுகிறது. அப்போது அவர்களைச் சகோதரர்களாக வைத்துக் கொள்ளலாம். அம்பாளை நாராயணணின் சகோதரி என்று சொல்வதற்கும் புராணக் கதைகள் எல்லாம் பக்கபலமாக இருக்கின்றன.”

Story of Jaimini Patasala at Thoghur

When I visited this patasala / gurukulam last month, Brahmasri Makarabooshanam handed over this written papers to me and asked me to read this before giving this to Shri Chandramouli. This was actually written by his wife and signed by him. He has provided so much details about all the incidents – includes date, time etc on whenever he met Mahaperiyava – amazing memory. While reading one can understand how Periyava loved to recognize very rare sakas of our veda and keen on producing more vidhyarthis from such ones. For Brahmasri Makarabooshanam Mahaperiyava is Lord Narayanan!

This is one of the patasalas I am considering for supporting through our drive. Please refer to my picture album for this patasala….

https://picasaweb.google.com/mk.netid/ThogurPatasala?authkey=Gv1sRgCJfphIHdjr6-tQE

One can’t resist noticing mami’s awesome handwriting!!!  Thought for a minute that this was a printed article.

Enjoy!

View this document on Scribd

Shri Ganesha Sharma shares his experience

Met Shri Ganesha Sharma during my India trip. Heard him and heard about him through several of my friends. It was a true pleasure talking to him about Mahaperiyava. It is quite amazing to see how words are flowing through him about Mahaperiyava. There is no doubt that he has all the blessings of Him….

As a project, he along with some other devotees, went on a yathra, with Mahaperiyava vigraham to places that Periyava visited  - exactly the same route. They did pujas in places wherever He did…..This was done in few phases…. HH Mettur Swamigal’s diary helped a lot to complete this mission. I had an opportunity to see the photo albums – it is quite pleasing to see several of those rural places are still left undamaged….

Also Shri Ganesha Sharma promised to send some clippings of critical incidents and messages from Mahaperiyava. Will follow up with him to get them…..

Here is the interview of him – enjoy!!

Unknown demand draft sent to me

One of the donors for the Veda rakshana initiative had sent a wrong D.D to me.

This DD has been taken at Central Bank of India, Allapuzha. This has been taken in favor of “The Secretary, Navagraha Kshetra, Ambalapuzha” for the amount of Rs 1001/- If any one of you had sent this, please email me at mk.netid@gmail.com and provide me your address for me to send this back to you.

Thanks

Mahesh

The Hindu pays tribute to Shri Ra Gaapthy

By compiling the speeches of the sage of Kanchi, Ra. Ganapathi has provided an immortal link.

In his last letter to G. Vaidyanathan, Secretary, Sankara Bhakta Jana Sabha, Ra. Ganapathi, prolific writer and compiler of “Deivathin Kural,” has narrated how difficult it was for him to gather the speeches of Paramacharya, add references to them and give them continuity. (‘Naan patta kashtam solli mudiyathu!’ he wrote.)

“Yes, but for Ra. Ganapathi, Kanchi Mahaswami’s speeches would not have reached the masses,” says Vaidyanathan. “He noted down Periyava’s talks and made cross-references, spoke to the people who knew the subject and got the required clarifications. Periyava would speak about one subject in one place and would leave it at that. Then again he would pick up the thread and speak in detail about it in some other venue. The challenge was to maintain the link. Ganapathi had a sharp memory and was alert in his observation. He would give final shape to the article and there would be no ambiguity in it!” he recalls.

“He used the same language that Periyava used so that the reader would feel as if he was listening to Periyava!” adds Vaidyanathan.

Maniyam Selvan recalls an incident when his father Maniyam painted a black and white painting of Siva Thandavam for Kalki Deepavali Malar in 1961. Periyava holding a small veena was in the forefront of this painting. Lotus petals, along with nagalinga flower were drawn in the place where the box of sacred ash was normally kept near his feet. The huge piece of moon on the head, the loose locks of hair, raised foot, abhaya hasta, agni and the vilva leaves were visible, but not Muyalakan or the right foot of the Lord. “Ra. Ganapathi Sir took this Deepavali Malar to Periyava, when the sage asked him to fetch my father during his next visit to the mutt. When Ganapathi Sir took my father to the Mutt, Periyava said, “You have opened my eyes!”

“In the original photograph of Periyava, his eyes were looking down at the veena he was holding. In the painting of Maniyam, however, Periyava’s eyes were looking straight. Father, though a bit embarrassed, said: ‘No Periyava. I thought it would be nice if your ‘paarvai’ (vision) fell on the devotees!’ Periyava replied: ‘Maniyam, what I saw in my inward vision, you had painted in the background showing the Siva Thandavam!

Maniyam drew the illustrations for the serial, ‘Jaya Jaya Sankara’ that Ganapati wrote in Kalki. “In 1970, when the Shankara Shanmatha Conference was held in Mylapore, I drew those 25 pictures all over again. My mother took them along when we (mother, myself and uncle) visited Periyava in Thenambakkam and showed them. He was immensely pleased and those blessings were precious! But for Ra. Ganapathi Sir, this would not have happened!” Incidentally, the cover paintings for two volumes of ‘Deivathin Kural’ were done by Ma.Se.

Even the rationalist Anna had praised Ra. Ganapathi’s way of writing. In ‘Than Varalaru,’ published by Bharati Pathippakam, in one of the chapters, where he writes about the loss of his beloved mother, Anna refers to the serial Ra. Ganapathi was writing in Kalki. In that particular week’s issue, Ganapathi had written about the demise of Sankara’s mother Aryambal and Sankara’s sorrow. Anna writes that he was moved by the writing, especially when he had lost his own mother at that point of time.

‘Deivathin Kural’ has been translated into English (‘Voice of God’) and also in many other languages. Educationist and philanthropist V. Shankar of Mumbai arranged to get them translated in Hindi and three volumes have already been released.

Sri Ganesa Sarma has been giving monthly lectures on the basis of “Deivathin Kural” in many different venues and the audience relish the simple way in which he interprets it.

Ra. Ganapathi suffered physically  in the evening of his life but he was a true Karma Yogi.

Life with a purpose

Bharatanatyam exponent, Dr. Padma Subrahmanyam, sends this message:

“‘Kaarana Janmam’ – it would be an apt description of Ra. Ganapathy’s presence on earth – a life endowed by the Almighty for a purpose. The “Deivathin Kural” volumes stand as an eternal beacon of light to showcase the spiritual thoughts that emanated from the centenarian sage of Kanchi.

Ganapathy, who remained a bachelor, was himself a sage, who shunned publicity. The former President R. Venkataraman rightly described ‘Deivathin Kural’ as ‘Sri Chandrasekharendra Saraswathi Upanishad.’

“When I went to pay my last respects to Sri. Ra. Ganapathy, I felt doubly blessed to know that my humble little book, ‘Kanchi Mahaswami’s Vision of Asian Culture,’ was the only work for which he had graciously given a Foreword. On the holy day of Mahasivaratri, he has joined the Lotus Feet of Kanchi Mahaswami, who was looked upon as Parameswara in human form.”

Nearing the end of my trip….

Just another few days to go before I come back…visited lots of places, met lots of people/friends, had good time. At the end, my mother had to be admitted for a surgery – nothing life-threatening, but a procedure that has to be done. Surgery is over and she is on the recovery path..should be home in the next few days..

I planned this trip in a way that I would be in Kanchipuram for Maha Shivarathiri. It looks like I was not blessed, I ended up in the hospital room with my mother, helping her. I tried hard to stay up all night – but couldn’t do it beyond 2 PM. It was hard to be on a hospital room, lights turned off, nobody to talk to and stay up all night….I am glad I was able to help my mother – wish I were able to attend at least one abishekam in the temple Looks like my prayers aren’t enough….

Regarding devotees’ experiences, I am coming back home with lots of files…will start to publish once i am back to US. Life here during such short stays are very busy and unable control/manage the time – it manages me!

On the veda rakshana drive, all the cheques collected in India/US have been handed over to Shri Chandramouli – some more are still left. I will update you all in the next week with more details…

Looking forward to connecting with you all soon.

Take care,

Mahesh

Shri Ra Ganapathi attains Lotus feet of Mahaperiyava

This is to inform our friends that Shri. Ra. Ganapathi has departed our world. The moment of his passing came around 7:30 PM on this auspicious Maha ShivaRatri evening. The family has stated that he was very conscious and aware at the moment of his passing. He started a japam as he started on his way.

He had been well aware of the forthcoming end for the last few days and has shared it with a few people close to him.  As many of us are aware, he has written a number of books (over 35) and articles on Satvik matters. His career as we knew it, started with Jaya Jaya Shankara in 1962, which was published as a serial in the weekly, Kalki and was then published as a book. Over 10 in years in Kalki, and over another 25 years as a freelancer, he has written a number of books and articles touching on the life and words of Shri Kanchi Maha Periyava, as also Shri Satya Sai Baba, Shri ramakrishna Paramahamsa, Swami Vivekanada, Sharadamani and Bhakta Meerabai.

He was gifted in the area of music as well and some of his kritis and bhajans have been rendered by reknowned karnatak musicians. Shri Ganapathi never coveted any fame nor material possessions. A number of us have known him to never touch money and have watched his needs and legal obligations being miraculously met over and over for a number of years, long before he had acquired any name recognition.

Hinduism – a kitchen religion – a must-read

It seems that Nehru once joked that Hinduism is a kitchen religion. Although he is an idiot, who said this without any meaning, our Periyava explains how our whole philosophy starts from the kitchen. .. This is from “Deivathin Kural” – I guess Vol 1.

In today’s world, we’ve completely forgotten the foundation – temptations, our lifestyle etc has pushed us to eating outside a mandatory thing….By reading this, one can realize why “aathu saapadu” is critically important for spiritual progress.

 

ராஜா ஒர்த்தன் இருந்தான். அவனுக்கு ஒரு குரு. அவர் பெரிய மஹான். அடிக்கடி அரண்மனைக்குப் போயி அவனுக்கு நல்ல உபதேசங்களைப் பண்ணிட்டு வருவார். அந்தமாதிரி ஒருநாள், காலம்பற போனவர், ரொம்ப நேரமா அநேக விஷயங்களைப் பேசிண்டே இருந்தாரா!…….மத்யான்னம் வந்துடுத்து. ராஜா சொன்னான் ” இங்கியே பிக்ஷை பண்ணிட்டு போகணும். ஆசார நியமத்தோட, ஒங்களுக்குன்னு தனியா சமைச்சுப் போட ஏற்பாடு பண்றேன்..”ன்னு ரொம்ப கெஞ்சினான். மறுக்க முடியாம ஒத்துண்டார். நன்னா ஸம்ருத்தியா போஜனம் ஆச்சு! பஞ்சபக்ஷ்ய போஜனம் பண்ணினதால அரண்மணைலேயே கொஞ்சம் ஸ்ரமப் பரிஹாரம் பண்ணிண்டார். எங்க? ராஜாவோட ‘ரூம்’ லேயே படுத்துண்டார். படுத்துண்டு இருக்கறச்சே, அங்க ஒரு சுவர்ல தொங்கிண்டு இருந்த ஒரு முத்து ஹாரம் அவர் கண்ணுல பட்டுது. அது ரொம்ப ஒஸ்தியான முத்து! சாக்ஷாத் ராஜாவோடது!

நல்ல வைராகியான குருவுக்கு அன்னிக்கு என்னவோ அந்த முக்தாஹாரத்தை பாத்ததும், அதை எடுத்துக்கணும்…ன்னு ஒரு எண்ணம் ரொம்ப ‘ஸ்ட்ராங்’ ஆ உண்டாச்சு! பக்கத்ல யாருமே இல்லாததால, சட்னு அதை எடுத்து வஸ்த்ரத்துக்குள்ள ஒளிச்சு வெச்சுண்டுட்டார். சாதாரண மனுஷா பண்ணினாலே, திருட்டு..ங்கறது மஹாபாவம், தப்பு! இவரோ, பெரிய மஹானா, ராஜகுருவா இருக்கப்பட்டவர், கொஞ்சங்கூட மனஸை உறுத்தாம, இப்பிடி பண்ணிப்டு, தாம்பாட்டுக்கு ஆஸ்ரமத்துக்கு போய்ட்டார்! சித்தே நாழி ஆனப்புறம், ஹாரம் திருட்டுப் போன சமாச்சாரம் அரண்மனைல தெரிஞ்சுது. ஒர்த்தரையும் விடலை. எல்லாரையும் ‘செக்’ பண்ணியாச்சு. ஆனா, வாஸ்த்தவத்ல அதுக்கு காரணமான குருவை மட்டும் யாருமே கொஞ்சங்கூட சந்தேஹப்படலை. ஏன்னா………..அவர் அன்னிவரைக்கும் அவ்வளவு ஸுத்தரா இருந்தவர்!

“பழி ஓரிடம், பண்டம் ஓரிடம்”…ன்னு யார் யாரையோ பிடிச்சு, மரியாதைப்பட்டவாளை வாயால கேட்டு, ஆள் படைகளை அடிச்சு, ஒதைச்சு “enquiry “, “investigation ” அது இதுன்னு நடத்தினா! தடயம் ஒண்ணும் கெடைக்கலை. இப்டியே ஒரு நாள் முழுக்கப் போச்சு! அன்னிக்கு ராத்ரி, “குத்தமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுத்ததால” இல்லே; மத்யான்னம் பண்ணினது போறாதுன்னு, ராத்ரியும் ஏதோ கன்னா பின்னா…ன்னு எண்ணம்! அது வேணும் இது வேணும்…ங்கற ஆசைனால தூக்கமே வரலை அந்த குருவுக்கு. ஸம்ருத்தியா சாப்டுட்டு ராப்பூரா தூங்காததால, ஒரே அஜீர்ணம்! மறுநாள், முழிச்சுக்கறச்சேயே வயத்ல ‘கடமுடா’ பண்ண ஆரம்பிச்சுது. பேதி பிடிச்சுண்டது.

அஞ்சாறு தடவை போய் போய் ரொம்ப பலஹீனமா ஆய்ட்டார்! ஒடம்பு இப்பிடி ஆயாஸப்பட்டாக்கூட பேதியானதுலேர்ந்து அவர் மனஸ்ல ஒரு தெளிர்ச்சி உண்டாச்சு. இதுக்கு மேல ‘போறதுக்கு’ ஒண்ணும் இல்லேங்கற மாதிரி ஒடம்பு கிழிஞ்ச நாரா ஓஞ்சு போன ஸ்திதில………..அவரோட வழக்கமான ஒசந்த மனஸ் அவருக்கு வந்துடுத்து! அந்த பட்டபடைக்கற வெய்யில்ல, ஒடம்பு அசதியக்கூட பாக்காம, ஓடினார் முத்து மாலையைத் தூக்கிண்டு ராஜாகிட்ட! அவன்கிட்ட சொன்னார்……

“என்ன காரணமோ தெரியலை…….நேத்தி மத்யானத்துலேர்ந்து என் புத்தி கெட்டுப் போயி, அந்த கெட்ட ஆவேசத்ல, நான்தான் அந்த மஹா பாபத்தை பண்ணிட்டேன்! நிர்தோஷமான மிச்ச எல்லாரையும் சிக்ஷை பண்ணின பாபத்துக்கு நான் காரணமாயிட்டேன். எல்லாத்தையும் சேத்து வெச்சு, நேக்கு தண்டனை குடு!” ன்னு ரொம்ப பொலம்பினார். ராஜாவோ நம்ப மாட்டேங்கறான்! “நீங்க சொன்னது ஒரு நாளும் நடந்திருக்காது. நெஜத்திருடன் பயந்து போய் காப்பாத்தச் சொல்லி ஒங்க கால்ல விழுந்திருப்பான்…..ஒங்களோட பரம தயாள குணத்தால, நீங்களே குத்தத்தைப் பண்ணின மாதிரி சொல்றேள்…”ன்னு சொல்லிட்டான். ஆனா, குரு ரொம்ப கெஞ்சி கெஞ்சி தன்னை நம்பும்படி சொன்னார். அவனோ பாதி மனசோட, “நீங்க சொல்றது நெஜந்தான்…ன்னு ஒத்துண்டாலும், நிச்சயமா இதுக்கு ஏதோ அடிப்படைல காரணம் இருக்கணும். “circumstance ,motive பாத்துதானே sentence பண்ணனும்னு law வே இருக்கோல்லியோ?” ன்னு விஜாரிச்சான்.

கடைசில குரு சொன்னார்… “வழக்கத்துக்கு மாறா நேத்திக்கு நான் அரண்மனைல சாப்டதால, அன்ன தோஷம் உண்டாகி, அது த்வாரா……….குண தோஷம் உண்டாகியிருக்கு. ராத்ரிகூட மனஸ் கெட்டே இருந்தது. வயறு கெட்டு “அதிஸாரம்” உண்டானதால, புத்தில தெளிவு உண்டாச்சு………அதுனால, நேத்து பக்வம் பண்ணின அன்னம் எங்கேர்ந்து வந்துதுன்னு விஜாரி” ன்னு ராஜாகிட்ட சொன்னார்.

அன்னத்துல கார்போஹைட்ரேட், வைட்டமின் மட்டும் இல்லே! அதை சமைச்சவர், காய்கறிகளை தானமாவோ, வெலைக்கோ குடுத்தவர், அதை பயிர் பண்ணினவர்…ன்னு ஒரு மொழநீள லிஸ்ட்டுக்கு, சம்பந்தபட்டவா எல்லாரோட குணதோஷங்களும் அந்த அன்னத்ல ‘டெபாசிட்’ ஆகி சாப்டறவா உள்ளே போறது.

ராஜா ஒடனே உக்ராண மணியக்காரன்கிட்ட முந்தின நாள் குருவுக்கு சமைச்ச அன்னம் எங்கேர்ந்து வந்துது?ன்னு விஜாரிச்சான். அவனும் விசாரணை பண்ணிட்டு சொன்னான்…….”கொஞ்சநாளைக்கு முன்னால, கடைத்தெருவுல இருக்கற மளிகைக் கடைல ரொம்ப ஒசந்ததான ஸன்ன சம்பா அரிசி மூட்டைகளை ஒரு திருடன் திருடி முதுகுல தூக்கிண்டு போறச்சே, ராஜசேவகாள்கிட்ட பிடிபட்டான். அவங்கிட்ட இருந்த மூட்டையை அரண்மனைல வெச்சிருந்தா. மளிகைக் கடைக்காரா யாருமே அரிசி மூட்டையை ‘டிமாண்ட்’ பண்ணிண்டு வராததால, அது அரசாங்கத்துக்கு சொந்தம். நேத்திக்குத்தான் குருவுக்காக, அந்த ஒசந்த அரிசியை சமைச்சோம்”. குருவுக்கு எல்லாம் புரிஞ்சு போச்சு.

“பாத்தியா? அதுனாலதான் ராஜாவோட அன்னம் கூடாது…ன்னு சாஸ்திரம் சொல்றது. கொஞ்சநேரம் திருடனோட முதுகுல ஒக்காந்திருந்த அரிசி மூட்டை எனக்குள்ள போய் என்னை திருட வெச்சுடுத்தே! எப்படி ஒர்த்தன் ஒடம்புல இருக்கற வ்யாதி அணுக்கள் இன்னோர்த்தன் ஒடம்புக்குள் தொத்திகறதோ……..அதே மாதிரி, கெட்ட எண்ணங்களோட பண்ற கார்யங்கள்ள, அதை பண்ணினவனோட மானஸீக அணுக்கள் ஒட்டிண்டு இருக்கும். அந்த திருடனோட திருட்டு குண பரமாணுக்கள் எனக்குள்ள போனதோட ‘ரிசல்ட்’டை பாத்தியா?” ன்னு கேட்டார்.

அதுனாலதான் கண்ட எடத்ல கண்டவா கையால சமைச்சு சாப்டரதால நம்ம மனஸ் கெட்டுப் போக ரொம்ப ஹேதுவாயிருக்கு. ஆத்துலேயே சமைச்சாலும், அன்னதோஷம் போறதுக்குத்தான், என்ன சமைக்கறோமோ அதை பகவானுக்கு நைவேத்யம் பண்ணிட்டா, அதுல இருக்கற கொஞ்சநஞ்ச தோஷமும் போய்டும். மனஸும் கெடாது. சரீரமும் கெடாது”.

 

 

More videos on devotees’ experience

I have enough videos to edit and have started editing. Unfortunately, the  broadband at home is not speed enough to upload them. Please wait till I get home for publishing more and new ones.

Thanks for your patience.

Mahesh

Trip updates…..

Hope you haven’t forgotten me, yet!

Just got back from south temple run….pretty tiring but extraordinarily a divine trip…..want to write a lot, but wtill do it in pieces….

During this trip, visited 4 patasalas and each one is so unique in their own ways- here are the background::

1.       The one in Sirugumani  has photos of the last day of Soma Yagam – this vaathiyar  does not even go for vaidheekam – just like the good very old days. I was blessed to attend the concluding day of “soma yagam”, a very rare event…in today’s world, there are hardly anyone who is qualified to do such events….I also did Cauvery snanam with great pundits

2.       The one in Togur – Sri Vaishnava Vathiyar – story is most amazing – they are one of the last Jaimini Sama Saakai patasalai. He also does not even go for vaidheekam.  The story about the origins /resurrection of this patasalai reflects another divine  manifestation of Veda Samrakshanam by — who else — Sri Maha Periyava.  There was NO ONE else who knew this particular (Jaimini) saakai of Sama Vedam, but one (Thenkalai)  Sri Vaishanavar.  And he was in loukeekam in Sri Rangam – Sri Maha Periyava tried several times to get him to teach his knowledge to others.  Finally, very reluctantly he agreed – but his boss in the loukeekam job would not allow him to quit the job. So, ksaakshaath Sri Ranganatha Perumal of Sri Rangam Himself appeared in the dream of the boss and asked him to relieve his employee, so the latter could start this Jaimini Sama Veda Patasala.

3.       Ilayathankudi Patasalai is nicely situated, sandwiched between two Shiva Temples and is also the Athishtanam of a Guru in Sri Kanchi Guru Parampara.

4.       Thiruvidaimaruthur Patasalai pictures includes ones which signify Lord Mahalingaswamy Himself confirming to Sri Adi Shankarar that only Advaitham is satyam. I did my Nithya puja here and the kids there helped me a lot….you can’t find a better place to do this…

https://picasaweb.google.com/mk.netid/IlayathangudiPatasala?authuser=0&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/ThogurPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJfphIHdjr6-tQE&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/ThiruvidaimaruthurPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJuNiom2gZvMmgE&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/mk.netid/SirugumaniPatasala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCM-L6fjgzYuHKw&feat=directlink

I also met some of the readers from this group and talked to few, planning to meet some more…..it is very heart-filling to meet andtalks to these great folks……I definitely have to write about them as well….Will do it later….

 

Jaya jaya shankara hara hara shankara

 

 

 

காஞ்சி மாமுனிவரின் வித்தியாப்பியாசம்

காமகோடி பீடம் ஸர்வக்ஞ பீடம் என்ப்படும்.இதன் பொருள்எல்லாம் தெரிந்தவர் என்பது. ஐந்து ஆண்டுகள் வேத,வேதாந்தம் முதல் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அனைத்தையும் நம் ஆச்சார்யர் கற்றறிந்தார்.திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள மகேந்திரமங்கலம் என்ற இடத்தில் பெரியவாளுக்கு படிப்பு தொடர்ந்தது.இறைவனே இறங்கி வந்திருக்கிறார் என்ற உண்மை தெரிந்தவர்களுக்கு பெரியவா படித்துத்தான் எதையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா என்று கேள்வி எழுவது நியாயமே. உலக மரியாதையை ஒட்டித்தான் அவர் இந்த ஏற்பாட்டுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், படித்த முறையில் அவர் தன்னை மறைக்க முடியாமல் வெளிப்படுத்திய சம்பவங்கள் உண்டு. இவருக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்கள் அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரிய மேதைகள்.

அவர்கள் மற்ற இடங்களிலிருந்து கும்பகோணத்திலும் மகேந்திரமங்கலத்திலும் பெரியவாளுக்குப் பாடம் சொல்லித்
தருவதற்கென்றே வந்து தங்கினார்கள். ஒருநாள் வழக்கம்போல் மடத்துக்குப் பின்னால் இருந்த தோட்டத்தில் கொட்டகை அமைத்து அதில் காவேரி மணலைப் பரப்பிய இடத்தில் {வேறு சாதனங்கள் இல்லாத காலம்] பாடம் தொடங்கியது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால்,சொல்லித்தர வந்த குரு, சீடரான பெரியவாளை நமஸ்கரித்துவிட்டுத்தான் பாடம் தொடங்குவார்.[தலை கீழ்ப் பாடம்] ஏனென்றால் கற்றுக் கொள்பவர் ஜகத்குரு ஆயிற்றே!

ஒருநாள் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது சீடர் மணலை அளைந்து கொண்டேயிருப்பதை குரு பார்த்தார்.எதுவும்
சொல்லாமல் தொடர்ந்து பாடத்தை எடுத்து முடித்தார். மறுநாளும் அப்படியே நடக்கவே குரு பாடத்தை பாதியிலேயே
நிறுத்திவிட்டு எழுந்து, “நான் ஊருக்குப் போகிறேன்” என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.சீடருக்கு ஒன்றும்
புரியவில்லை. “பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கிறதே….” என்று நயமாகச் சொல்லிப் பார்த்தார். என்ன பிரச்னை என்பதை
எப்படிக் கேட்பது? குருவே சொன்னார், “இப்போது படிப்பது சாதரணப் படிப்பு அல்ல. மனம்,புத்தி முழுவதையும்
ஒருமுகப்படுத்த வேண்டிய படிப்பு. கவனம் எங்கேயும் திசை திரும்பக்கூடாது.”

ஆத்மார்த்தமாகப் பாடம் நடத்துகிற அந்த குரு முதல் நாள் தன் சீடர், தான் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்கவில்லை என்ற
மனத்தாங்கலுடன் இருந்தார். பதினைந்து வயதான சீடர் பாடம் நடக்கையில் மணலில் விரலை அளைந்து விளையாடிக்
கொண்டிருந்தது, அவருக்குப் பொறுக்கவில்லை.ஆனால், கண்டிக்கவும் முடியவில்லை.அந்த சீடர் ஜகத்குரு ஆயிற்றே!
என்ன செய்வது? “பாடம் கேட்கப் பிடிக்காதவருக்காக நான் ஏன் சிரமப்பட்டு ஊரைவிட்டு ஊர்வந்து காத்துக் கொண்டிருக்க
வேண்டும்?” என்று தொன்றிவிட்டது.அதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட பெரியவா அடக்கமாக,”கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள்; நான் நேற்று மணலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது உண்மைதான், என்றாலும் நீங்கள் சொன்னதில்தான் என் முழு கவனமும் இருந்தது” என்று சமாதானப்படுத்த முயன்றார். குருவின் கோபம் குறையவேயில்லை. இதை எப்படி நம்புவது என்றும் புரியவில்லை.

அதையும் தெரிந்து கொண்ட பெரியவா, “நான் சொன்னதில் நம்பிக்கையில்லை என்றால் சோதித்துப் ருங்களேன்…”என்று
கேட்டுக்கொண்டார். அதன்படியே முதல் நாள் நடந்த பாடத்தில் சில கடினமான கேள்விகளை குரு எழுப்பினார்.அவர் முடிக்குமுன் பதில் பிரமாதாமாக பெரியவாளின் வாயிலிருந்து வந்தது.அவர் கேட்டதற்கு மட்டுமில்லாமல் அதற்கு முன்னால் நடந்த செய்திகளையும், பின்னால் வரப்போகிற செய்திகளையும் கூடப் பொழிந்து தள்ளினார். இதைக் கேட்ட குரு ஸதம்பித்துப் போனார். ”மன்னிக்க வேண்டும்..மன்னிக்க வேண்டும்!” என்று மனமுருகிக் கண்ணீர் விட்டார். நெடுஞ்சாண் கிடையாய்க் காலில் விழுந்தார். ”எனக்கு உத்தரவு தரணும்:நான் ஊருக்குப் போகிறேன்!” என்றார்.

“மறுபடியும் புதிராக இருக்கிறதே!” என்று பெரியவா திகைத்தார். ”முதலில் நான் படிப்பில் கவனம் செலுத்தவில்லை என்று கோபித்துக் கொண்டு புறப்பட்டது நியாயம்.இப்போது நான் எல்லாம் சரியாகச் சொல்லியும் ஏன் கிளம்புகிறார்?” என்று
நினைத்த பெரியவா கேட்டே விடுகிறார். “நான் சரியாகப் பதில் சொல்லிவிட்டேன் போல் இருக்கே…” என்று தயங்கியபடி பேசினார். உடனே குரு, “நீங்கள் அருமையாகப் பதில் சொன்னீர்கள். உங்களமிடமிருந்து நான்தான் நிறையத் தெரிந்து கொள்ளணும். தண்ணீர் கீழேயிருந்து மேலே பாயும் அதிசயத்தை நான் பார்த்தேன். இனி எனக்கு இங்கு வேலையே இல்லை!உத்தரவு கொடுங்கள்!” என்றார்.

எட்டு வயதில் நாலு வேதத்தையும் படித்து,12 வயதில் கற்க வேண்டிய அனைத்தையும் கற்றுவிட்டவர் ஆதிசங்கரர். அவரது மறு அவதாரம்தானே பெரியவா! இருவரும் எல்லாவற்றிலும் கரை கண்டிருப்பதில் எந்த அதிசயமும் இல்லை!.

[எஸ்.கணேச சர்மா எழுதிய ஒரு புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு பகுதி டைப் அடிக்கப்பட்டது]